بيا كه دل شكسته ام

من كه منم

                 كه بي توام

رمضان باز هم از راه رسید و امیدوارم همه بتوانیم در این ماه به خداوند متعال و اسماء مبارکش نزدیک و نزدیکتر گردیم... رمضان ماه خوبیها، ماه روشنی، ماه شهادت و ماه خداست.

شکی نیست که در عالم چیزی را نمی توان تصور کرد که از آنِ خداوند نباشد و به او نسبت داده نشود. اما گاهی از نظر اهمیت و عظمت، آن چیز را تنها به خداوند نسبتش می دهند. مثل اینکه می­گویند: خانه خدا، کتاب خدا و ماه خدا... . جهت اطلاع بیشتر از دلایل برگزیدگی این ماه نسبت به 11 ماه دیگر، به روایتی که شیخ صدوق (رضوان­الله­علیه) در وسائل ج۷ از سعیدبن­جبیرنقل کرده می­پردازیم.

سعید می­گوید: از ابن عباس پرسیدم برای کسی که ماه رمضان را روزه بدارد و حق آن را بشناسد چه پاداشی مقرر شده است؟

ابن عباس گفت: آماده شو! تا ترا خبر دهم به آنچه گوشهای تو نشنیده و به دل تو خطور نکرده، و جداً آماده باش! حواست پیش من باشد؛ چون آنچه من اراده کرده­ام اولین و آخرین است (این ادعا به حساب این است که گفتار از پیامبر است).

سعید گوید: من از نزد او خارج شدم و خود را برای شنیدن گفتار او آماده ساختم. فردا صبح زود که مقارن سپیده صبح بود، به سوی او روانه شدم. پس از انجام نماز صبح حدیث روز گذشته را یادآوری کردم.

ابن عباس صورت خود را به جانب من کرد و گفت: آنچه را که من می­گویم، بشنو، من از رسول خدا (ص) شنیدم که فرمود:

اگر بدانید برای شما در ماه رمضان چیست، هر آینه خدا را زیاد شکر خواهید کرد.

هنگامی که شب اول فرا می­رسد، خداوند بزرگ همه گناهان امتم را می­آمرزد چه گناهان پنهانی و چه آشکارا، و برای شما دو هزار درجه بلند می­کند و پنجاه شهر بنا می­نماید.

 دعاى روز اوّل : اَللّهُمَّ اجْعَلْ صِيامى فيهِ صِيامَ الصّاَّئِمينَ

* * * * * * * * خدايا قرار ده روزه ام را در اين ماه روزه روزه داران واقعى

وَقِيامى فيهِ قيامَ الْقاَّئِمينَ وَنَبِّهْنى فيهِ عَنْ نَوْمَةِ الْغافِلينَ

و شب زنده داريم رانيز همانند شب زنده داران و بيدارم كن در آن از خواب بيخبران

وَهَبْ لى جُرْمى فيهِ يا اِلهَ الْعالَمينَ وَاعْفُ عَنّى يا عافِياً عَنِ الْمُجْرِمينَ

و جنايتم را بر من ببخش اى معبود جهانيان و درگذر از من اى درگذرنده از جنايتكاران

هميشه نيازهاي انساني موجب مي‌شود که عده‌اي آگاهانه به قصد سوء‌استفاده يا ناآگاهانه جايگزيني بدلي براي پاسخ به نياز مردم ارائه دهند. نياز به معنويت در روزگار ما از يک سو و افزايش بيماري‌هاي نا‌‌شناختة جسمي و روحي از سوي ديگر باعث شده است که مدعيان دروغين و عرفان فروشان درون‌تهي بازاري براي ترويج خرافات و بازي‌گري‌هاي خود پيدا کنند. در اين بين عده‌اي که هوشمندتر هستند و با تشکيلات و کارگروهي وارد عمل مي‌‌شوند، موفق‌تر بوده و گروهي از مردم گرفتار را به سوي خود جذب مي‌کنند.
((خبرگزاري فارس: فعاليتهاي فرقه انحرافي موسوم به «عرفان حلقه» در مدارس تهران به ويژه مدارس راهنمايي دخترانه نفوذ كرده است.

شنيده ها حاكي است فرقه منحرف و شيطاني «عرفان حلقه» كه چند سالي است در كشور ما فعاليت ميكند، با نفوذ در ميان دانش آموزان و مدارس به دنبال آن است تا جوان و نوجوان جامعه را در معرض افكار و آموزه هاي انحرافي خود قرار دهد.

فعاليتهاي اين فرقه ضاله در مدارس راهنمايي يكي از مناطق تهران گسترش بيشتري داشته و گويا موفق شده برخي از دانش آموزان و حتي معلمان مدارس اين منطقه را به سوي آموزه هاي دروغين و شيطاني خود فريب دهد.

اين فرقه شيطاني به واسطه برخي جذابيتهاي خاص، دانش آموزان را به سوي خود جذب ميكند و متأسفانه در مدارس راهنمايي دخترانه نفوذ بيشتري داشته است.

به گزارش توانا، سركرده اين گروه كه از تحصيلات كلاسيك نيز برخودار نيست، شيطان را بنده خدا ميداند و معتقد است قرآن وحي الهي نيست بلكه زائيده فكر بشري است.

به گفته برخي نجات يافتگان از گروه عرفان حلقه، كلاسهاي عرفان حلقه به صورت مختلط برگزار ميشود و محتواي آنها به تمسخر گرفتن دين اسلام و غلط دانستن نماز و روزه و ساير كتابهاي ديني است؛ آنها حتي زيارت عاشورا را به دليل تأكيد بر لعن و برائت باطل و خرافه ميدانند.

بيشك اين خرافات و دروغها بهداشت معنوي را در جامعه تهديد ميكند؛ اينكه به نام عرفان و رحمانيت خداوند، بندگان خدا را به نيروهاي شيطاني بفروشند و اخلاق و انسانيت و ايمان را در آنها نابود كنند، تهديدي جدي براي سلامت معنوي جامعه است.))

به نظر بنده يكي از مصاديقي كه مي توان به سررشته اين فرقه پي برد اين است كه؛ رهبران این شبکه با بهره گیری از تاکتیک «ضد» می گویند برای فهمیدن این که گفتار یک فرد رحمانی است یا شیطانی باید کلام او را به ضدش برگردانیم(برعکس کنیم). اولین بار گروه های شیطان پرستی بودند که با برعکس کردن عددد 999 (با فونت انگلیسی) که عدد کلیسا بود، عدد 666 را اقتباس کردند که به عدد شیطان معروف شد. ان شاءالله خوانندگان محترم به سوء استفاده هايي كه  از  اين اعداد (۶۶۶ و ۱۳ و ...)توسط سركردگان اين گروهك ها از گذشته تا كنون شده است آگاهي كامل دارند ديگر.

روزها مي گذرند و داريم به لحظات

....... امشبي را شه دين در حرمش مهمان است .....

نزديك مي شويم. آري، اي صبحها طلوع مكنيد. طلوع مكنيد كه عظيم ترين حادثه تاريخ در راه است. طلوع مكنيد كه ديگر طاقت تشنگي علي اصغر، طاقت صداي گريه كودك سه ساله و چشم به راهي سكينه را نداريم. آري، عاشورا جاري است. هر روز طلوع مي كند بدون اينكه غروب كند پس هر روز بيش از ديروز مي درخشد و اين ماييم كه بايد عاشورايي باشيم و بمانيم كه اگر دركش نكنيم نقص از خود ماست. يا من يدركه الابصار، بصيرت را به ما ارزاني فرما تا ولايتي كه ارمغان عاشوراست همچنان پابرجا بماند تا ظهور منتقم خون كربلا.

آمين يا رب العالمين

و اين به نفع تمام بشريت است. در آيه 104 سوره انعام مي خوانيم:

قد جاءَكُم بَصائرُ مِن رَبِّكُم فَمَن اَبصَرَ فَلِنَفسِه وَ مَن عَمِيَ فَعَلَيها وَ ما اَنَا عَلَيكُم بِحَفيظ

آيات الهي و كتب َآسماني كه سبب بصيرت شماست البته از طرف خدا آمد هر كس بصيرت يافت به سعادت رسيد و هر كس كور بماند خود در زيان افتاد و من (پيامبر خدا) نگهبان شما از عذاب خدا نيستم.

كربلا آيت مسلَّم الهي است.

  

 

 در روایات اسلامی آمده که کفار مکه از پیامبر اسلام (ص) تقاضا کردند برای صدق دعوی خود ماه را به دو نیم بشکافد و به او قول دادند که اگر چنین نماید به دین اسلام و صدق گفتار او ایمان خواهند آورد... آن شب آسمان صاف و ماه به صورت کامل ( بدر) بود، پیامبر (ص) از خداوند خواست تا آنچه را که کفار مکه از او خواسته اند به آنها نشان بدهد تا ایمان بیاورند ...خداوند دعای پیامبرش را اجابت کرد ...و سپس ماه به دو نیم شکافته شد نیمی در کوه صفا و نیم دیگر در کوه قیقعان در مقابل آن قرار گرفت.

آن حضرت از ابوحنيفه سوال فرمود:اين نعمت چيست؟

ابوحنيفه گفت: خوردني ها و نوشيدني ها.

امام (ع) فرمود: اگر اين باشد كه بخواهي حساب همه خوردني ها و نوشيدني ها را پس بدهي، خيلي بايد در محشر معطل بشوي! بعد امام (ع) فرمود: اگر كسي تو را به منزلش دعوت كند و سفره مفصّلي پهن كند و انواع غذاها را آماده نمايد و تو هم استفاده كني؛ بعداً صورت غذا را ارائه دهد كه اين مقدار مصرف نمودي چه خواهي گفت؟

او پاسخ داد: مي گويم عجب آدم پستي است.

امام (ع) فرمود: واي بر تو! همين نسبت را به خدا مي دهي؟ خداوند ما را خلق نموده و به ما نعمت مرحمت كرده و استفاده از نعمت ها را به ما اجازه داده؛ آنگاه قيامت ما را معطل مي كند كه چه مقدار از اين طعام ها استفاده كردي؟!

عرض كرد: پس اين چه نعمتي است كه قرآن مي فرمايد: از همه سوال مي كنيم؟

امام (ع) فرمود:

النَّعيمُ وَ اللهِ اَلْاَئمّةُ مِنْ آلِ محمّدٍ (ص)

به خدا سوگند آن نعمت، ولايت ائمه هدي از آل محمّد است.

آري از ما سوال خواهد شد كه آيا قدر نعمت ولايت امام زنده در عصر خويش را دانستيم يا خير؟ امامي كه در اين دنيا در كنار ماست و ما دور از او.

حال كه اتفاقي كه نبايد مي افتاد واقع شده و بشريت با دست خود از برترين نعمت الهي محروم گشته. بياييد دنبال راه چاره باشيم.

چرا كه گشايش تمام امور دنيا در ظهور آقاست. و امكان صدور فرمان ظهور به حضرت از جانب خدا و تغيير وضعيت موجود حتي طي يك شب از شبهاي پيش رويمان نيز امكان پذير است. 

از وقتي كه مسجدالنّبي ساخته شد، پيامبر اكرم (ص) در موقع ايراد خطبه و سخنراني براي مسلمانان (مخصوصاً روزهاي جمعه) بر تنه درخت خرمايي كه در صحن مسجد باقي مانده بود تكيه مي­دادند؛ منتها وقتي جمعيّت زياد شد، اصحاب پيشنهاد كردند كه منبري براي رسول خدا (ص) ساخته شود تا همگان، به آساني بتوانند پيشواي مهربان خود را ببينند. پيامبر (ص) نيز اجازه فرمودند؛ منبري از چوب با دو پلّه و يك عرشه ساخته شد.

اولين جمعه­اي كه پيش آمد، رسول خدا (ص) جمعيت را شكافتند و با پشت سر گذاشتن آن ستون نخل، به طرف منبر ره سپار شدند. همين كه بر عرشه منبر قرار گرفتند، يكباره صداي ناله ستون خشكيده همانند زنِ فرزند مرده بلند شد. با ناله ستون، صداي جمعيّت نيز به گريه و ناله برخاست. رسول خدا(ص) از منبر به زير آمدند؛ ستونرا در بغل گرفتند و دست مبارك خود را بر آن كشيدند و فرمودند: «آرام باش!» سپس به سمت منبر بازگشته خطاب به مردم فرمودند:

«اي مردم! اين چوب خشك نسبت به رسول خدا اظهار علاقه و اشتياق مي­كند و از دوري وي محزون مي­گردد؛ ولي برخي از مردمان باكشان نيست كه به من نزديك شوند يا از من دور گردند! اگر من او را در بغل نگرفته و بر او دست نكشيده بودم، تا روز قيامت از ناله خاموش نمي­شد»

آري، درختي خشك لحظه­اي از پيامبر (ص) دور شد صدا به ناله بلند كرد؛ با اين كه آن حضرت را مي­ديد. ما را چه شده است كه امام زمان خويش را نمي­بينيم و از او دوريم؛ اما به زندگي عادي خويش سرگرم­ايم؟ به ياد همه كس و همه چيز هستيم؛ جز امام زمانمان!

داستان ما داستان طفل صغيري است كه پدر خويش را از دست مي­دهد. او به دليل عدم بلوغ فكري، نمي­داند به چه بلا و محروميتي گرفتار شده است؛ امّا بزرگ­ترها –كه عمل مصيبت را مي­فهمند- براي وي اظهار دلسوزي مي­كنند. به بيان امام حسن عسكري (ع):

«سختتر از يتيمي كه پدرش را از دست داده، آن يتيمي است كه از امامش بريده شده است و نمي­تواند به او برسد (و بدو دسترسي ندارد).»

منبع:آشتي با امام عصر ارواحنا فداه        مؤلف:دكتر علي هراتيان

ما ايمان داريم؛ "شعاری که مقام معظم رهبری مطرح می‌کنند شعاری نیست که یک‌باره به ذهن ایشان برسد و بلافاصله مطرح کنند، قطعا برای طرح هر شعار بر رویش کار می‌شود و پخته می‌شود و بعد مطرح می‌شود."

بنابراين:

توصيه ميكنم براي رهايي از روزمرگي هاي خسته كننده نگاهي به دانشنامه «همت مضاعف، كار مضاعف»  كه زحمت فراواني براي جمع آوري آن كشيده شده انداخته و همت نموده و كار و پشتكار را هم چاشني اش كرده و ان شاءالله به كمال انساني نزديك و نزديكتر شويم.

البته پژوهش ارزشمند «همت مضاعف، كار مضاعف» از ديدگاه شهيد مرتضي مطهري نيز توسط مديريت خدمات آموزش و پژوهش اداره كل پژوهش و آموزش سيما انجام شده  كه انشاءالله اطلاعات تكميلي تر ارائه خواهد شد.